Mijn kinderen zijn inmiddels alweer alle 3 tieners. En heel eerlijk? Soms kan ik er met mijn hoofd nog niet bij hoe snel dat is gegaan. Het lijkt nog zo kort geleden dat ze klein waren. En nu… zijn ze ineens groot en is het kleine er allang vanaf.

​

Wat ik wél heb, zijn al die foto’s en video’s die ik al die jaren heb gemaakt. Want ik had een enorme drang om alles vast te leggen. Niet perfect. Niet geposeerd. Maar precies zoals het was.

​

En het mooiste is..... Dat de kinderen daar nu zelf ook van genieten. Wij houden wel eens een herinneringen ophaal avond. Dan gaan we allemaal foto's en video's terug kijken op de tv. En ze lachen zich dood om zichzelf, zoveel momenten waarbij ze dan zeggen "ow ja". Over hoe ze praatten, hoe ze bewogen, hoe ze eruit zagen.

 

Ik heb hier altijd heel veel waarde aan gehecht, niet alleen voor mij als moeder, maar ook vooral voor hun.

Omdat het hun laat zien hoe geliefd ze zijn en wie ze waren.

Hoe je denkt dat je het nooit vergeet, vergeet je toch stiekem wel veel dingen. Daarom is het zo fijn als je het gewoon kunt terugzien, voelen en herbeleven.

​

Ik leg geen perfecte plaatjes vast. Ik leg jullie vast zoals jullie zijn. Hoe jullie op elkaar reageren en met elkaar in verbinding zijn. In het licht dat het beeld net even zachter maakt. Zodat jullie straks, net als ik,
kunnen terugkijken en zeggen: "Kijk… zo waren we toen."